top of page

Op 19 januari van dit jaar kreeg ik tijdens een rit met de motor een beroerte. Dat was een flinke barst in het dagelijkse leven van mij en mijn vrouw Estrella. Toen ik 4 maanden laterhet ziekenhuis mocht verlaten en terug thuis kwam, kocht ik me een tweedehands platenspeler zodat ik eindelijk opnieuw mijn collectie vinylplaten kon draaien.  Het was geen nieuwe opstoot van nostalgie naar analoge tijden, want dat had ik een jaar eerder ook al een keertje gehad toen ik me opnieuw op de analoge fotografie wilde storten: Ik had weer ontwikkelaar gekocht, samen met de meest eenvoudige  camera die er bestaat: de pinhole camera, een houten doosje met een fijn gaatje erin, maar zonder objectief.  Ik dook dus thuis al snel in mijn platencollectie,  ook al omdat muziek me in het lawaaierige ziekenhuis veel troost had verschaft, dankzij de Bose hoofdtelefoon die mijn dochter Julia voor me had gekocht.  Dit digitale wonder der techniek zorgde niet alleen voor een loepzuivere klank, maar filterde ook de geluiden van buitenaf weg- zoals de immer schetterende tv van mijn buurman op de kamer. Thuis dook ik dus opnieuw in mijn oude LP’s die ook het voordeel hadden dat je de liedjesteksten gemakkelijk kon volgen op de inleghoes. Op die manier herontdekte ik mijn Bob Dylan verzameling en ook ; het werk van Leonard Cohen.  Vooral de tekst van het nummer Anthem beklijft omdat het gaat over sociaal en politiek onrecht en tegelijk een  ode is aan de imperfectie: 

 

The birds they sang at the break of day 

start again I heard them say

Don’y dwell on what has passed away or what is yet to be

Yeah, the wars

They will be fought again

The holy dove

She will be caught again

Bought and sold

And bought again

The dove is never free

Ring the bells that still can ring

Forget your perfect offering

There is a crack, a crack in everything

That's how the light gets in 

(Leonard Cohen, Anthem)

 

De tekst van het nummer inspireerde me om in mijn foto archief te duiken en foto’s te verzamelen die -soms symbolisch, dan weer letterlijk-de barsten uitbeelden die door ons aller leven lopen en die maken wie en wat we zijn: imperfecte wezens, die de barsten die het leven ons heeft gegeven dragen, zo goed en zo kwaad als mogelijk.

De fototentoonstelling 'Grietas- Cracks-Barsten loopt(liep) van 4 tot 31 april 2024 in kunstencafé El Estraperlo  in Málaga. Van elke foto werd een afdruk gemaakt op30 x 40cm formaat, in een beperkte oplage van 50 exemplaren, genummerd en gesigneerd en voorzien van een begeleidende tekst en een certificaat van authenticiteit. (uiteraard zonder watermerk.)

Bestel je eigen exemplaar in de shop

Het Boeddhistische Thikshey klooster, ongeveer 20 km buiten Leh, de hoofdstad van de Indiase deelstaat Ladakh, staat bekend om zijn sterke gelijkenis met het Potala paleis in Lhasa, Tibet. Het is de thuisbasis van de Dalai Lama wanneer hij Ladakh bezoekt.  Terwijl wij - mijn vrouw Estrella en ik en een paar vrienden op onze Royal Enfield motorfietsen door de hoge Himalaya trokken, bleek de Dalai Lama in de stad te zijn. Het Thickshey-klooster is een van mijn favoriete plekken ter wereld, vanwege de zachtaardige aard van de boeddhisten daar en de serene sfeer.  Iedereen is welkom om de ochtendgebeden en het gezang van de boeddhistische monniken te zien en de schoolkinderen die het ontbijt voor de monniken bereiden: boterthee en Tsampa (een pap van geroosterde gerst)Je moet vroeg opstaan om er op tijd te zijn (de gebeden beginnen om 6.00 uur). Tot onze verrassing zagen we de Dalai Lama in de gebedsruimte zitten toen we wat aarzelend binnenkwamen. Hij glimlachte, zoals altijd. Estrella zwaaide naar hem, maar hij zwaaide niet terug.  Minuten later realiseerden we ons tot onze verbazing dat het een wassen beeld was waarnaar we zwaaiden, 

Vanuit Leh namen we de stoffige weg in westelijke richting langs de Indus rivier, een enorme scheur in het landschap, in de richting van Kashmir, de provincie die grenst aan Pakistan. De symbolische scheur tussen religies, en de vibes onderweg konden niet groter zijn. De vrolijke en vrolijke boeddhistische gebedsvlaggen en kleurrijke stoepa's maakten plaats voor vlaggen met afbeeldingen van de Iraanse Sjiïtische Ayatollahs en moskeeën van golfplaten. Kinderen speelden ‘martelaartje’ terwijl ze elkaar al spelend wurgden. Toen we in Srinagar aankwamen was de sfeer zo drastisch veranderd dat Estrella in tranen uitbarstte, alleen al door de verandering in sfeer. Het was alsof je de spanning in de lucht met een mes kon snijden.

bottom of page