Welkom bij The Great Game, deel twee.

Het lijkt soms alsof de wereldgeschiedenis in cirkels draait.

‘The Great  Game’,noemden ze het in de negentiende eeuw; het geopolitieke schaakspel dat toen voornamelijk tussen het nog Tsaristische Rusland en het Britse Rijk werd gespeeld. Grote imperia hebben de gewoonte om hun strijd het liefst ver van huis uit te vechten en voor The Great Game 1.0 was was dat Centraal Azië en de periferie. De Britten wilden voornamelijk hun koloniale kroonjuweel India en de handelsroutes vrijwaren, terwijl de Russen een doorgang wilden forceren  naar de Indische Oceaan  via de Hindu Kush-pas door Afghanistan om zo een haven te hebben voor hun vloot om ook in de zuidelijke zeeën schepen te hebben die de Britse suprematie op de oceanen kon bedwingen en de handel over zee controleren.  Er was toen nooit een rechtstreekse militaire confrontatie tussen beide landen, want The Great Game werd voornamelijk gespeeld via spionage, diplomatie, ‘ ontdekkingsreizen’ en beïnvloeding van bevriende landen en stammen die grensden aan de uiteindelijke ‘prooi’. Inderdaad,Proxy oorlogen, toen al.

Ook Perzië was een interessante bruid voor beide landen want  in 1907 besloten Rusland en Groot Brittanië om de invloedssfeer in Iran te verdelen en te stoppen met ruziemaken, omdat aan beide zijden het geld op was door andere conflicten (de Russen met Japan en de Britten met de Boers in Zuid-Afrika.). Rusland kreeg na onderhandelingen het noorden van Iran binnen haar invloed en de Britten het zuiden, aan wat later de grens met Pakistan zou worden. Beiden speelden via lokale bevolkingsgroepen, zoals de Koerden, een verdeel-en heers spel. Rusland zou veel later ook de tanden stuk bijten op Afghanistan, iets dat eerder de Britten al hadden gedaan in de twee verloren Anglo-Afghaanse oorlogen van 1839 en 1878.. De russen wonnen uiteindelijk gedeeltelijkThe Great Game,deel1, na de Russische revolutie en de stichting van de Sovjetunie, waarbij een groot deel van de centraal Aziatische landen werden geannexeerd.  Gedeeltelijk, want de doorgang naar de Indische oceaan via Afghanistan is nooit gelukt.Maar het annexeren van de gebieden in klein-Azië, de-stan-landen was  zeer tot ongenoegen van de Britten en hun handlangers in de Verenigde Staten.   Groot- Brittanië moest bovendien in 1947 een bittere pil slikken door  zijn koloniale juweel India de onafhankelijkheid te geven, nog een harde klap voor de hoogmoedige Britten die zichzelf graag als een imperium zagen, zolang ze ‘The waves ruleden’. Dat die frustratie over de verloren Great Game nog lang nazindert in voornamelijk adelijke Britse kringen illustreert een diplomatiek incident waar de toenmalige Engelse Prins Andrew (hij weer!) In verwikkeld was.

Toen Andrew in 2008 als officieel gezant op handelsmissie was in Kirgizië, werd hij samen met de Amerikaanse ambassadrice en Britse en Canadese  zakenlui uitgenodigd op de Britse ambassade voor een lunch.  Andrew nam daar geen blad voor de mond, zoals bleek uit een het verslag dat de VS ambassadrice daarna naar Washington stuurde en dat uitlekte via Wikileaks. De ambassadrice citeerde Prins Andrew letterlijk: “"Het Verenigd Koninkrijk, West-Europa (en bij uitbreiding ook jullie Amerikanen) zijn nu weer volop betrokken bij ‘The great Game’... En deze keer willen we winnen!"

Hij omschreef de westerse (inclusief de VK/VS) betrokkenheid in Centraal-Azië als een herleefde geopolitieke strijd – een echo van het imperiale gekonkel van de oorspronkelijke Great Game’.

De ambassadeur merkte ook nog op op dat Prins Andrew "arrogant" en geanimeerd sprak.Hij zal toen vast zijn massage nog niet hebben gehad.

de spelers  veranderen en het soort van knikkers waarvoor er gespeeld wordt  ook.  Ooit was dat opium en thee, nu petroleum, microchips, zonnepanelen, batterijen en plastieken brol van Temu

Eén ding is inmiddels duidelijk: Sinds WO2 hebben de Amerikanen de fakkel overgenomen van de Britten, maar blijft de wereld voor de grote spelers  nog altijd een Great Game en herhaalt de geschiedenis zich: de spelers  veranderen en het soort van knikkers waarvoor er gespeeld wordt  ook.  Ooit was dat opium en thee, nu petroleum, microchips, zonnepanelen, batterijen en plastieken brol van Temu

en tussenin is er om het volk bezig te houden en om de strijd legitimiteit te geven bij de basis, ook religie mee in het spel betrokken. Maar nooit is die strijd gevoerd om de bevolking van die landen meer vrijheid en onafhankelijkheid te geven of geen bestaanszekerheid te geven, ook nu niet,laat u vooralniets wijsmaken. De doden op het slagveld zijn namelijk zelden prinsen of de zonen van presidenten.