Nederlandse les voor Boris

Het telefoontje kwam onverwacht, vorige week.

“Alo, meneer Grootaers? U spreekt met het kabinet van de Brusselse minister-president Boris Dilliés. U heeft misschien vernomen via de pers dat de minister-president aan zijn kunde van het Nederlands wil werken. Wij hebben vernomen dat u communicatie-training geeft en zouden graag van uw diensten willen gebruik maken.”  Ik antwoordde naar waarheid dat ik geen leraar Nederlands ben en dat er ongetwijfeld betere kandidaten te vinden zijn voor die ondankbare job,  maar de belofte van gouden bergen en een luxe penthouse op de avenue Louise trok me uiteindelijk toch over de streep en dus bevond ik me op een ochtend in het Hôtel de Grimbergen, de thuis van de Brusselse Gewestregering op het koningsplein in de hoofdstad.

Ik had me voorgenomen om de lessen Nederlands eenvoudig en aanschouwelijk te houden, want het leek me dat Boris niet op de eerste rij stond toen onze lieve heer de taalknobbels uitdeelde. En dus had ik dacht ik dat het wijs was  om Boris niet alleen in te wijden in de Nederlandse taal, maar tegelijk ook in de Vlaamse populaire cultuur.  Dus sloeg ik die ochtend mijn laptop open en surfte ik naar YouTube  en liet Boris eerstkennis maken met Gaston en Leo. Rond 10.00 uur stapten we over op Slisse en Cesar om voor het middaguur te eindigen met FC De Kampioenen. Boris pikte al snel enkele zinnen  Nederlands op en we waren net aan de herhalingen bezig toen zijn kabinetschef de kamer binnenstormde,een gsm in de handen van Boris duwde, en zenuwachtig fluisterde; “ ’C’est le premier, Bart de Ouever!”   Boris grijnsde breed, nam de telefoon over en gaf me een knipoog om te zeggen” kijk en luister nu goed”, waarna hij luid en met een piepstemmetje  in de telefoon riep “ Allooo, met Joske Vermeulen!”  Ik kon me de stille verbijstering aan de kant van Bart de Wever goed voorstellen.  Boris zette de luidspreker van de GSM nu aan zodat ik kon meeluisteren. BDW vroeg aan Boris of hij al wist hoe hij het begrotingstekort van het Brussels Gewest ging aanpakken.”Wette gij get?” Vroeg Boris. “Ja” antwoordde BDW droog. “ Waarom vraagt ge het dan?” Riposteerde Boris nu, duidelijk in zijn sas. Ik hoorde aan de andere kant van de lijn de premier nog “ Onnozel manneke“ zeggen voor hij inhaakte. “ Dat is van De familie Bakkeljau’ zei ik snel tegen Boris, want ik was niet meer te stuiten in mijn drang om Boris bekend te maken met de Vlaamse volkse humor.  “De premier was zeker onder de indruk van mijn Nederlands, want hij was sprakeloos”, zei Boris nu, terwijl de tranen van vreugde opwelden in zijn ogen. “Kom, dat moeten we vieren!”, riep hij nu enthousiast. Laten we samen gaan lunchen in de Marollen, dan kan ik gelijk ook mijn Brussels bijschaven.”  “Zullen  we eerst naar het Vossenplein gaan en zien of Mie Karakol er staat, dan hebben we in elk geval al een  hapje binnen en daarna naar de Au Stekerlapatte, waar wijlen Daniel Van Avermaet ooit nog de pollepel zwaaide. “ zei ik. Het enthousiasme van Boris was nu niet meer te stuiten. Hij trakteerde ons in de hoogstraat nog op een paar jenevers en toen we uiteindelijk de Stekerlapatte binnen struikelden riep hij meteen tegen een verbijsterde  garćon “ Oscar!, voor ons  twee dagschotels!” Toen de garçon daarop met twee dampende borden met stoemp en beuling kwam aanzetten riep Boris verontwaardigd “ Maar, allez, klapt gij geen Vlaams misschien? Een dagschotel, ‘dat is een glas bier, zoals Xavier Waterslaeghers zegt, werkelijk uitmuntend vertolkt door de heer Johnny Voners in De Kampioenen, een tv serie naar het werk van Hugo Claus, als ik me niet vergis, nietwaar Alain?” Alain? Alain!? M’enfin. Garçon!  is Alain gaan lopen?   “De meneer waarmee u bent binnengekomen is in huilen uitgebarsten en heeft inderdaad in wanhoop het etablissement verlaten, monsieur”.

Toen ik weer huiswaarts keerde zong ik de Brel-klassieker in de versie van Lisbeth List en mijmerde over de tijd toen ik zelf als student Brussel onveilig maakte.

“Brussel was toen nog een bruisende  stad

Brussel was toen oh la la en olijk

Brussel was toen nog een tierige stad

Brussel en Brussel was vrij en vrolijk”