Non-event van het jaar

Het lijkt wel alsof het Christelijke geloof de laatste weken in de hoek zit waar de klappen vallen.  Nu was dat in de  jaren zestig- zeventig vaste prik, maar je zou inmiddels toch denken dat de ontkerkelijking en de daarbij horende verminderde maatschappelijke impact van de kerk  de dwingende noodzaak om het geloof aan te vallen, heeft doen verdwijnen.  Maar toen kwam er de beeldenstorm van Studio Brussel en de Sanctaboetiek opera en de uitspraken van bisschop Bonny in Pal.be over dat de Christenvervolging in Afrika een soort van ‘ eigen schuld, dikke bult’ is en stond  het geloof plots weer in de schijnwerpers. Zelfs wie al decennia geen kerk meer van binnen had gezien, ging plots op de barricades staan om het kruis te verdedigen, want zo gaat dat: het Christendom is niet alleen een religie, maar ook cultureel ingebed bij velen en dan wordt een gevoelige snaar beroerd. Nu, de afstand tussen mijn woonplaats en Antwerpen belet me om het theaterstuk Sancta te gaan bekijken, maar reken maar dat ik het was gaan zien, als ik nog in Vlaanderen woonde.  Afgaande op de hitsige recensies in De Standaard, doet het stuk me- door de blote nonnen die op de kont worden gekletst- denken aan mijn jeugd.. Niet dat ik daar nonnen op de poep mocht slaan, maar het heeft wel iets van de seksfilms die ze in de jaren tachtig in cinema Belgica in Lier draaiden, of in die rare seksbioscoop op het Antwerpse Astridplein, niet ver van de opera.   Ik ging als tiener, wegens te jong om binnen te mogen,  met mijn vrienden naar de affiches en foto’s kijken  die in het glazen bakje hingen aan de ingang van de cinema en ik herinner me dat de actrices die films vaak nonnen uitbeelden, boerinnen uit Tirol of; vrouwelijke gevangenisbewakers met lederen knielaarzen in dienst van de SS.   Kortom; Dat was in de jaren tachtig, dus wie nu nog denkt grensverleggend theater te maken door  blote nonnen op een podium te zetten, bevestigt gewoon de grens die eerder al eens door pornoregisseurs werd getrokken en valt dus gewoon in herhaling wat alleen nog voor tieners  grensverleggend kan zijn.    Het verschil is, mag ik hopen, dat het  stijfburgerlijke publiek in de Antwerpse opera geen  spoor van plakkerige zakdoekjes in het pluche heeft achtergelaten.  Maar om dat zeker te weten moet een onderzoeksjournalist van dienst toch even de poetsvrouw aldaar interviewen.

De affiche van één van de meer populaire seksfilms die in cinema Belgica in Lier draaide.

Volgens de tekst op de website van de Vlaamse opera, nu OperaBallet van Vlaanderen, ( ik vertaal het even voor uw gemak, want het staat er allemaal in het Engels, want bij de Vlaamse opera is er blijkbaar niemand in staat om  de Engelse tekst van de Duitse regisseur te vertalen , want ze krijgen daar jaarlijks amper 27,9 miljoen euro subsidie, dus is er ook niemand beschikbaar om de tekst door Google translatie te halen ) is theatermaakster Florentina Holzinger  één van de meest opwindende  theatermakers van het moment. Grensverleggend ook, uiteraard, en feministisch bovendien! Dat ze dáár vroeger bij de sekscinema Belgica in Lier niet aan gedacht hebben, de sukkels; ze hadden een heel ander publiek kunnen aanboren en tevens op een poetsvrouw en liters javel kunnen besparen.  Zoals Cicero, die zelf bij mijn weten (Herinner me eraan dat ik dat even aan BDW vraag) nooit erotische literatuur  heeft gepleegd: O tempora! O Mores! Samengevat:”Much ado about nothing” zou Shakespeare hebben gezegd. Mijn theaterbewerking in het Vlaams van dit klassieke komische stuk zal “een scheet in een fles” heten en komt - tenminste als ik genoeg subsidies van Caroline Gennez krijg, wat ik betwijfel- in 2028 op de planken, de tekst zal worden uitgegeven door mijn gloednieuwe Uitgeverij Harley Davidsfonds.